Nieuwkomers: FC St. Pauli

Normaal richten we ons in de rubriek Nieuwkomers vooral op Nederlandse en Belgische ploegen. Maar de Duitse promovendus FC Sankt Pauli is niet zomaar een nieuwkomer, nee ze is pure cult.

Zo cult zelfs, dat P.F. Thomése er een deel van zijn boek J. Kessels: The Novel situeerde. Voilá, onze leidraad.

p. 23: “Mij zei het dus allemaal niks, maar Bertje had het over een club gehad die FC St. Pauli heette, een naam die ik zelf alleen in verband wist te brengen met de bekende je-weet-wel-wijk in Hamburg, waar je het zo gek niet kunt bedenken of je mag er voor 50 euro een hoer bij uitkiezen.”

Inderdaad, de FC komt uit de gelijknamige wijk in het centrum van Hamburg, vooral bekend van de Reeperbahn, de bekende tippelzone. Vlakbij die Reeperbahn ligt Millerntor, het stadion.

De Nordkurve van Millerntor. (Foto: Michael Schubert/Wikipedia.)

Oud-speler Nico Patschinski in de clubkleuren. (Foto: Stefan Roßkopf/Wikipedia.)

p. 24: “‘(…) veel waardelozer dan Sankt Pauli zul je het niet gauw krijgen.’ Dat was volgens hem de reden dat die klunzenclub ‘geile Kult’ was in de ganse Heimat, wat nog versterkt werd door de in feite nationale clubkleuren waarmee een en ander werd uitgedragen: bruin met wit.”

Bruin met wit ja, wat een kleuren. En St. Pauli schijnt deze kleuren al sinds de oprichting te hanteren. Kent iemand eigenlijk een andere club die in het bruin speelt?

p. 75: “Hij stond verveeld te snuffelen tussen de voetbalsouvenirs: shirtjes, petjes, vlaggetjes en de uit clubliefde ontwikkelde Totenkopf-Kondomen, doodshoofdcondooms: waarmee de geile Kult-club zich op onorthodox-originele wijze probeerde te onderscheiden van andere Duitse ‘Mannschaften’ die niet konden voetballen.”

Nog zoiets bizars, alsof een bruine clubtenue niet genoeg is: het onofficiële clubsymbool is een doodshoofd. Zoals hieronder op de fanshop te zien is.

Ticket- en fanshop. (Foto: Hanno H. Endres/Wikipedia.)

p. 82: “De stadiondeejay gooide kennelijk alles door elkaar, heel het Duitse onderbuikrepetoire, een stevige beat eronder en marcheren maar weer met z’n allen.”

St. Pauli heeft echter ook een link met respectabele muziek. Veel Duitse popmuzikanten hebben openlijk hun loyaliteit aan de club betuigd. Vooral in de nationaal bekende lokale popscene, de Hamburger Schule, wordt veel met St. Pauli gedweept. Onder meer de populaire bands Kettcar en Tomte zijn fan. De laatste band schreef zelfs een lied over de club: “Tragik ist wie Liebe, ohne Happy End. Und eines ist wirklich sicher, dass die Tragik St. Pauli kennt.”

p. 90: “Maar jij zei toch dat hij een homo was?”

Okay, Thomése heeft het hier over iemand anders, maar de oud-voorzitter van St. Pauli is ook eine geile Kultfigur. Corny Littmann zou niet misstaan in onze rubriek Het laatste taboe. Hij is theaterbaas, en leidde van 2002 tot 2010 te club, tot tevredenheid van de fans, die zich met de enige openlijke homoseksuele voetbalvoorzitter weer een bijzondere club voelden.

En dit seizoen is de club dus, voor het eerst sinds 2002, weer terug op het hoogste Duitse niveau.

Meer lezen?

• J. Kessels: The Novel. P.F. Thomése. 2009, Uitgeverij Contact. Hierboven is gebruik gemaakt van de vierde druk.