De bijna dierlijke band van een man met zijn voetbalclub

Zoals jullie als geïnteresseerde lezers wellicht al gemerkt hadden woont De Neve tegenwoordig in Brussel. Niet de echte Eddy de Neve natuurlijk, die overleed in 1943 in een Jappenkamp, maar de persoon die deze website volschrijft en dat onder dat pseudoniem doet. En behalve voetbalboeken worden er dan natuurlijk ook boeken over Brussel gelezen. Een zo’n boek is Bastaard, geschreven door de liberale politicus Sven Gatz. Een zeer interessant boek, dat ook nog eens een publieke aanprijzing in zijn geheel verdient.

Sven Gatz legt de grootte van een voetbal uit. (Foto: Didier Lebrun/Photonews)Vandaag wil De Neve jullie echter even een voetbalstukje uit dat boek laten lezen. Over hoe Gatz die sport beleeft – ondanks dat hij met al die mooie voetbalclubs in Brussel juist de verkeerde eruit heeft gepakt. Nu ja, ‘gepakt’, hij erfde zijn clubliefde van zijn grootvader, dus we zullen hem zijn diepgewortelde sympathie voor Daring – later RWDM, nog later FC Brussels – vergeven.

Het woord is aan Sven:

“Hoewel ik voor het knappe spel van Anderlecht met Robby Rensenbrink en Ludo Coeck, en later Juan Lozano, Franky Vercauteren en Morten Olsen, altijd veel respect heb gehad, is mijn atavistische connectie met de Molenbeekse voetbalclub van een veel diepere aard. Het is de bijna dierlijke band van een man met zijn voetbalclub. Voor wie niet van voetbal houdt, klinkt dit belachelijk en onbegrijpelijk, maar voor wie weet wat clubliefde echt is heeft het een sacraal tintje. Als klein ketje voetbalde ik met vrienden op straat en hoorde ik – het stadion lag in vogelvlucht op een halve kilometer van ons Berchemse huis – het gejuich bij elk doelpunt. Je wist het niet, maar je voelde wel dat het grommende geluid iets groters was dan jezelf, waar je toch deel van uitmaakte. Een beetje later durfden we ook af en toe zonder betalen het Edmond Machtensstadion binnen te glippen, tussen de spijlen van de omheining door, zolang onze lichaamsbouw het toeliet, om onze helden in actie te zien.

Ook vandaag, nu de mythe is afgebladderd en er een laag stof op het roemrijke verleden ligt, kan ik me bij een wedstrijd van Brussels toch nog even ket wanen in de volkse ambiance die in Molenbeek nog altijd ruim aanwezig is.”

Amen.

Uit: Sven Gatz, Bastaard, het verhaal van een Brusselaar. Meulenhoff/Manteau, 2008. Hier is gebruik gemaakt van de tweede druk uit 2009.

Nat

Natuurlijk was het allemaal erg verdacht vorig jaar. Het beste en mooiste team van de wereld had zojuist van het lelijkste team verloren, toen een van de beste en mooiste materiaalmannen in de catacomben van het beste en mooiste voetbalstadion even zijn lelijkste gezicht liet zien. En voilà, de ereronde van die vervelende Italianen verregende.

Bij Barcelona claimde men dat het een foutje was. Dat het allemaal niet zo bedoeld was. Maar ja, sproeiers die uit zichzelf aangaan, wie gelooft dat nu?

Tot men in België, waar anders, liet zien dat het inderdaad kan.

Sorry FC Brussels, het beste en mooiste team van de wereld worden jullie er niet mee, maar amusant is het wel.

(Met dank aan @hrucic voor de tip.)