Het laatste taboe: Heinz Bonn

Al eerder schreven we over Justin Fashanu, een homoseksuele Engelse voetballer die zichzelf van het leven beroofde. Hij is wellicht de bekendste, maar niet de enige voetballer die op mannen valt. Een ander voorbeeld is Heinz Bonn, een Duitse speler die minstens even dramatisch om het leven kwam: vermoord door een Stricher, een jongen die als prosituee werkt.

In tegenstelling tot Fashanu wist Bonn zijn geaardheid tijdens zijn carrière verborgen te houden. Aan het einde van de jaren zestig begon de uit Siegen afkomstige verdediger te spelen voor de Wuppertaler SV. Zijn manager, Horst Buhtz, noemde hem ‘technisch bedreven’ en een ‘balgenie’. Bonn wist toen al dat hij op mannen viel, maar vermoedde dat dat in de voetbalwereld niet goed zou vallen. Daarom besloot hij zo weinig mogelijk van zijn privéleven te delen met zijn teamgenoten. Die vonden dat prima, en hoewel Wuppertaler net de promotie naar de Bundesliga misliep speelde Bonn een puik seizoen. Zo goed, dat hij meerdere scouts was opgevallen, met een transfer naar de Hamburger SV tot gevolg.

We spreken dan over de zomer van 1970. Bonn was 23 jaar oud en vertrok naar een grote club in een stad die groter was dan wat hij tot dan gewend was. De pers had echter meer goede woorden voor hem over dan zijn nieuwe teamgenoten. “Heinz Bonn was geen grote, hij was een speler uit de tweede divisie. Waar maakte de pers zich dan zo druk over?” zou een van hen later gezegd hebben.

Plots maakte de schuchtere Bonn kennis met de spotlights en de ellebogen van de Bundesliga. Hij vermoedde dat zwijgen in dit geval niet genoeg zou zijn om zijn geheim te beschermen; hij besloot de cliché’s te vermijden en zich harder voor te doen dan hij was. Tijdens zijn debuutwedstrijd, een vriendschappelijk duel tegen de Glasgow Rangers, schopte hij direct Willie Henderson uit de wedstrijd. Ook in latere matchen probeerde hij zich te profileren als een bikkelharde verdediger, wat hem de bijnaam Eisenfuß, de ijzeren voet, opleverde.

Illustratief is het idool van Bonn. In zijn jaren in Wuppertal zag hij Franz Beckenbauer als zijn grote voorbeeld. In een interview na zijn transfer gaf hij ineens een heel ander antwoord: Berti Vogts. De elegante keizer was vervangen door de terriër.

Bonn wist zo de illusie van zijn heteroseksualiteit in stand te houden, maar de verloochening van zijn speelstijl ging wel ten koste van zijn gezondheid en zijn vorm. Hij trainde te intensief, verweeg blessures en was een ongeleid projectiel op het veld. Dit kwam allemaal samen in de wedstrijd tegen Rot-Weiß Oberhausen. Bonn had een hersenschudding en een meniscusblessure. Omdat HSV die match veel personele problemen kende en Bonn in zijn overmoed beweerde dat hij klaar was om te spelen, besloot een in verwarring gebrachte Klaus-Dieter Ochs om Bonn een basisplaats te geven. De directe tegenstander van Bonn, Hans Schumacher, scoorde vijf maal. Tot verbazing van zijn ploeggenoten greep Ochs niet in, zodat Bonn de hele wedstrijd uitspeelde. De match ging met 8-1 verloren, de grootste uitnederlaag van HSV ooit. Daarna was het echter snel gedaan met zijn carrière. Hij gedroeg zich op trainingen agressief naar medespelers – hij kreeg een nieuwe bijnaam: niet Eisenfuß, maar Zerstörer – en kwam in drie seizoenen in Hamburg uiteindelijk maar dertien keer in actie. Vervolgens kon hij door de achterdeur vertrekken.

Bonn kwam bij Bielefeld terecht. Hoewel hij nu weer dichter bij huis was, dichter bij Wuppertal en zijn geboortestad Siegen, reisde hij regelmatig terug naar Hamburg. Het was niet bekend wat hij daar deed, maar er waren wel steeds meer tekenen dat hij aan de alcohol verslaafd raakte. Uiteindelijk beeïndigde hij zijn carrière, zonder ooit voor het eerste van Bielefeld te hebben gespeeld. Hij trok nog naar Hannover en wilde daar zijn oude beroep als slager oppaken, maar ook dat mislukte. Zo leefde hij vervolgens als jong gepensioneerde, of werkloze, afhankelijk van hoe je het noemen wilt.

Er werd vervolgens niets meer van hem vernomen tot hij in 1991 in zijn flat gevonden werd.

Hij lag er al een week, door messteken om het leven gekomen. Vermoord door een jonge prostituee, volgens de officiële lezing. Door het volgende onderzoek kwamen zijn contacten in de homoscene in de openbaarheid. Bonn had zijn leven lang een geheim met zich meedragen, een geheim dat zijn carrière en zijn leven had gekost, een geheim dat hij na zijn dood niet meer kon verhullen.

Het Duitstalige magazine 11Freunde had eerder dit jaar een uitgebreid artikel over Heinz Bonn. Michel van Egmond schreef voor Voetbal International een korter maar Nederlandstalig stuk over hem.