Grensoverschrijders: Yannis Anastasiou

Natuurlijk, de grensoverschrijder die deze dagen het meest in het nieuws is, is Jan Mulder. Maar hoe veel sympathie we ook voor de man uit Winschoten (of eigenlijk Bellingwolde) hebben, dat verhaal gaan we hier nu niet herhalen. Nee, laten we daarentegen weer eens een bijna vergeten voetballer uit de hoed toveren. Zoals Yannis Anastasiou, uit Akropotamia.

Yannis (ook wel Yiannis of Ioannis) Anastasiou had in Griekenland al furore gemaakt bij Ethnikos Pireas en OFI Kreta, voor hij begin 1999, op 26-jarige leeftijd, door Anderlecht naar Brussel werd gehaald. Hoewel hij in het resterende seizoen nog tot dertien optrdens met vijf goals kwam, wist hij nooit echt een basisplaats te veroveren.

Na anderhalf jaar in België vertrok hij dan ook naar Nederland. Nou ja, naar Kerkrade. Bij Roda JC werd de Griekse spits wel een succes. Zijn eerste seizoen daar was meteen de beste, met negentien doelpunten. Na twee en een half jaar had hij zo overtuigd dat Ajax toesloeg om de geblesseerde Ibrahimovic en Mido te vervangen. De dertiger kwam daar in eveneens twee en een half jaar echter maar tot zeven doelpunten en speelde meestal als invaller.

Voor zijn contract in de zomer van 2006 zou aflopen was er nog even sprake over een transfer naar Sunderland, maar uiteindelijk ging hij transfervrij naar Sparta. Een jaar later werd het weer een stapje lager, naar Omniworld, tot Anastasiou uiteindelijk in 2008 zijn schoenen in de wilgen hing. Hij kon direct aan de slag als assistent van Henk ten Cate bij Panathinaikos.

Een enkel mysterie kleeft er nog aan Anastasiou. In 2005, tijdens zijn Ajaxperiode, liet de in Genk woonachtige Griek zich naturaliseren tot Belg (pdf). Het hoe en waarom is ons bij De Neve compleet onduidelijk. Verklaringen in de comments zijn welkom. Tot die tijd zetten we gewoon onderstaand fimpje nog een paar keer op repeat: Anastasiou die van 35 meter Frank Kooiman (toch?) te kijken zet.

Nieuwkomers: SBV Excelsior

Als we in het geval van Eupen al van een klein duimpje kunnen spreken, dan geldt dat zeker ook voor de Stichting Betaald Voetbal Excelsior Rotterdam. De club geldt traditiegetrouw als de kleinste van de drie Rotterdamse voetbalclubs. Feyenoord aan de top, Sparta daaronder, en Excelsior het laatste.

Al klopte dat laatste sinds 2002 al niet meer helemaal. Dat jaar degradeerde het Sparta van Frank Rijkaard voor het eerst in haar historie, terwijl het toen honderdjarige Excelsior voor het eerst in vijftien jaar promoveerde. Die situatie duurde niet lang, want Excelsior degradeerde meteen weer, terwijl Sparta drie jaar later terugkroop naar het hoogste niveau. Voor Excelsior betekende dat een tijd waarin ze schommelden tussen de twee hoogste niveaus. In 2006 werd er weer gepromoveerd; in 2008 gedegradeerd. Aan het einde van het vorige seizoen was het echter groot feest bij de Kralingers, want in een directe dubbele confrontatie werd zowel de eigen promotie als de degradatie van Sparta bewerkstelligd.

Woudestein, het stadion van Excelsior met een capaciteit van zo’n 3.500. (Foto: Wikifrits/Wikipedia.)

Oud papier

Excelsior werd in 1902 opgericht, maar is nooit echt succesvol geweest. In 1927 won men het toernooi om de Zilveren Bal met een klinkende 5-0 overwinning op Feyenoord, terwijl het drie jaar later de bekerfinale van diezelfde stadsgenoot verloor. Het verslag daags erna in Het Vaderland laat niets aan de verbeelding over: “Het publiek is getuige geweest van een wedstrijd, welke nu niet bepaald op hoog peil stond. Eerlijk gezegd hadden wij ons van dezen eindstrijd veel meer voorgesteld.” En daarmee zijn meteen alle hoogtepunten opgenoemd, afgezien dan van een drietal kampioenschappen in de Eerste Divisie (1974, 1979, 2006).

Maar wat Excelsior mist aan sportieve prestaties maakt ze goed met een gezellige voetbalsfeer. De club heeft een imago van kleinschaligheid en gemoedelijkheid. De beste illustratie hierbij is waarschijnlijk de bijnaam oudpapierclub, omdat jaren geleden de fans oud papier inzamelden en zo enkele duizenden guldens per jaar voor hun club verdienden.

Voorloper

Voor professionaliteit was er soms stiekem toch wel plaats. Zo was Excelsior een van de teams die begin jaren vijftig ijverden voor het invoeren van een profcompetitie, was ze in 1958 de eerste Nederlandse club met een overdekte staantribune, en was ze in 1974 het eerste team met shirtreclame.

Bep van Klaveren, de bekendste Excelsiorfan. (Foto: Spaarnestad Photo via Nationaal Archief.)In de recente geschiedenis kon Excelsior haar sportieve succes vooral uitbouwen dankzij grote broer Feyenoord. Vanaf 1996 werd er intensief samengewerkt, waarbij Feyenoord jonge spelers uitleende. Onder meer Thomas Buffel en Danny Buijs deden zo ervaring op in Kralingen.

Zoals alle Rotterdamse clubs heeft ook Excelsior een cultsupporter. Bokser Bep van Klaveren (1907–1992) was als groot fan voor Excelsior wat Gerard Cox en Jules Deelder voor Feyenoord en Sparta zijn.

Quiz

Klein, gemoedelijk, charmant en stiekem professioneel: Excelsior verenigt het moeiteloos. Het bewijs van de professionaliteit is toch wel dat er het afgelopen WK zes oud-spelers van Excelsior geselecteerd waren, zo meldde Mark van Rijswijk gisteren op Twitter.

Quiztime: Welke?

Klik voor het antwoord.

Meer lezen?

• De clubhistorie op de website van Excelsior
• Een clubprofiel (2002) op Voetbal International
• Een clubprofiel (2010) van het Algemeen Dagblad

België tegen Nederland: de competities

Vaak wordt aangenomen dat er veel overeenkomsten zijn tussen België en Nederland. We zijn tenslotte beide kleine landen, spreken deels dezelfde taal, en behoorden zelfs voor vijftien jaar tot hetzelfde Verenigde Koninkrijk der Nederlanden. Maar hoe zit het eigenlijk met het verschil in voetbal tussen de beide landen?

Op het eerste gezicht lijken er veel overeenkomsten. Zo hebben beide landen een traditionele top-drie die bestaat uit een hoofdstedelijke ploeg die bekend staat om mooi voetbal en die arrogantie verweten wordt, een ploeg die het meer van mentaliteit moet hebben en die vooral een working class-imago heeft en club uit de provincie, wiens fans al dan niet als geuzennaam boeren worden genoemd. Voor de niet-ingewijden: Ajax en Anderlecht, Feyenoord en Standard Luik, PSV en Club Brugge.

Maar zijn er meer overeenkomsten, of zijn er verder toch vooral verschillen?

Het begin

De eerste voetbalclub van Nederland werd in 1879 opgericht: de Haarlemsche Football Club, HFC.
Ze heeft 131 jaar stand gehouden tot ze dit seizoen failliet ging, en komend seizoen na een fusie als Haarlem-Kennemerland zal doorgaan bij de amateurs. De club kende in het verleden enkele succesperiodes, waaronder de bekerwinsten in 1902 en 1912, het landskampioenschap in 1946, en met dank aan jeugdspeler Ruud Gullit deelname aan de UEFA-cup in 1982, waarin het in de eerste ronde AA Gent versloeg, maar vervolgens tegen Spartak Moskou ten onder ging, en bovendien getuige was van de Loezjnikiramp.

De oudste Nederlandse club die nog actief is in het profvoetbal is Sparta Rotterdam, opgericht in 1888, dat dit jaar degradeerde uit de Eredivisie. Sparta wist zes maal landskampioen te worden, voor het laatst in 1959, en won drie bekers.

De oudste club van België is een jaar jonger dan HFC: de Antwerp Athletic Club  werd in 1880 opgericht, en kreeg in 1887 een eigen voetbalafdeling genaamd Royal Antwerp Football Club. Ook hier is ouderdom geen garantie voor succes, want de Antwerp FC heeft financiële problemen en speelt sinds 2004 in de Tweede Klasse. Het team is wel de laatste Belgische ploeg die een Europese bekerfinale speelde: in 1993 verloor ze op Wembley de Europacup-2-finale van Parma.

Natuurlijk is voetbal spelen zonder tegenstanders niet leuk. In Nederland begon met in 1888 met een competitie tussen zeven teams, die gewonnen werd door het Rotterdamse VV Concordia. België volgde in 1895. De Football Club Liégeois was dat jaar de beste van de zeven teams.

Betaald voetbal

Wanneer het betaalde voetbal in België zijn intrede deed is niet helemaal duidelijk. Waarschijnlijk is dit een geleidelijk proces geweest. In Nederland was men aanvankelijk zeer streng, en schorste men zelfs spelers die betaald werden voor hun diensten. Zo vertrokken spelers als Bep Bakhuys (Metz) en Faas Wilkes (Internazionale) naar het buitenland, en werden ze tijdelijk geschorst voor het Nederlands elftal. In 1954 zag de bond in dat het zo niet verder kon en werd de eerste profcompetitie georganiseerd, die gewonnen werd door Willem II. De eerste profclub in 1954 was overigens Fortuna ‘54, de voorloper van het momenteel kwakkelende Fortuna Sittard.

Huidige situatie

Anno 2010 heeft België een competitiesysteem bestaande uit twee profliga’s: de eerste en tweede klasse. De de onderliggende niveau’s zijn officieel niet-betaald, al worden er vaak wel vergoedingen en salarissen uitgekeerd.

Nederland kent traditioneel twee betaaldvoetbalcompetities die gescheiden waren van de amateurdivisies: de Eredivisie en de Eerste Divisie. Degraderen uit de laatste was niet mogelijk; clubs konden enkel door een faillisement verdwijnen. Vanaf 2010 wordt er voor het eerst met een semi-professionele tussenliga gespeeld, de Topklasse. Hierdoor was het het voorgaande seizoen wel mogelijk te degraderen uit de Eerste Divisie, een twijfelachtige eer die TOP Oss ten deel viel.